غزل نیمایی «نشان می دهم روزی»

نشان می دهم روزی توانِ اراجیزم

توان کُتُب، دفتر  توانِ قلم، میزم

نشان می دهم روزی علیهِ شیوخِ ظُلم

علیهِ ستمگرها، چُنان خنجری تیزم

نشان می دهم شیرین به حق مالِ فرهاد است

نه زانِ شهنشاهان نه از آنِ پرویزم

نشان می دهم روزی که خیّام و حافظ ها

از آن می که می خوردند از آن باده لبریزم

نشان می دهم روزی که سربازِ ایرانم

که با انقلابی خون ، چو سردارِ تبریزم

اگر بشکنندم دل، همین قلبِ بشکسته

هویدا کند شاهد چو فلفل منم ریزم

دلِ آسمان ابری، فضاها چه طوفانی

و مردم چه می لغزند به سطحِ چنین لیزم